Sunday, November 20, 2011

အမ်ိဳးသားေန႔ဖတ္စာ



ယေန႔သည္ကား ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဗမာျပည္၏ အမ်ိဳးသားေန႔ပင္တည္း။ အမ်ိဳးသားေန႔ဟု ဆိုလိုက္လွ်င္ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရး ရရွိရန္ လႈပ္ရွားျခင္း၊ အမ်ိဳးသမီး အဖြဲ႔အစည္းတို႔ ေပၚေပါက္လာျခင္းႏွင့္ စသည္တို႔ႏွင့္ ေရာေထြးကာ မဆီမဆိုင္ ေထြးေရာ ယွက္တင္ ေတြးေတာ ၾကံဆတတ္ၾကေသာ ကမာၻ႔အျမင္ရွိသူ မ်ိဳးဆက္သစ္တို႔ႏွင့္ ဗမာေျပမွာ ပညာသင္ရတာ မေကာင္းရင္ တျခားမွာ ထြက္သင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကေပါ့ဟု ဆိုရက္သသူတို႔ တိုးတက္ လိမၼာေစရန္ အလို႔ငွာ အကၽြႏ္ုပ္ ေမာင္ၾကပ္ခိုးသည္ ထိုသူတို႔အား မိမိ သိထားသေလာက္ မေတာက္တေခါက္ ဗဟုသုတျဖင့္ ဆရာလုပ္ေတာ့အံ့ ဟူေသာ ညစ္ပတ္သည့္ စိတ္ထားျဖင့္ ဤ အမ်ိဳးသားေန႔ဖတ္စာကို အထူးထူးေသာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာတို႔မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ေခ်သတည္း။

မႏၱေလးၿမိဳ႕၌ က်င္းပခဲ့ေသာ န၀မအႀကိမ္ေျမာက္ ဂ်ီစီဘီေအ ညီလာခံႀကီး၌ အမ်ိဳးသားေန႔ သတ္မွတ္ရန္ ေဆြးေႏြးၾကရာတြင္ သူရိယသတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးတုတ္ႀကီးက သီေပါမင္း ပါေတာ္မူသည့္ ေန႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ပ်ဥ္းမနားမွ ဦးေဒြးက ဦးဥတၱမ ေထာင္က်ေသာ ေန႔ကိုလည္းေကာင္း အမ်ိဳးသားေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ရန္ အဆိုတင္သြင္း ခဲ့ၾကသည္။

ထိုေသာ္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္ ကိုျမင့္ (ေနရွင္နယ္ ဦးျမင့္) က သီေပါမင္း ပါေတာ္မူသည့္ေန႔၊ ဦးဥတၱမ ေထာင္က်သည့္ေန႔ စေသာေန႔တို႔သည္ မဂၤလာရွိေသာ ေန႔ရက္မ်ား မဟုတ္၊ ဗမာတို႔ အႏိုင္မရဘဲ အရႈံးသာ ၾကံဳခဲ့ရေသာ ေန႔မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓါတ္ တက္ၾကြ ျပင္းထန္ေစရန္ ေစ့ေစာ္မႈ မရွိ၍ အမ်ိဳးသားေန႔ အျဖစ္ သတ္မွတ္ရန္ မသင့္ေလ်ာ္၊ ၁၉၂၀ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သပိတ္ႀကီးသည္သာလွ်င္ တစ္မ်ိဳးသားလံုး စည္းလံုးညီညြတ္မႈ၊ ဇာတိမာန္ တက္ၾကြမႈတို႔ကို ျဖစ္ေပၚေစ၍ အရႈံးမရွိ အႏိုင္ရသည့္ေန႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထို တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သပိတ္ႀကီး စတင္ေပၚေပါက္ရာ  ေန႔ျဖစ္ေသာ ၁၂၈၂ ခုႏွစ္ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေက်ာ္ (၁၀) ရက္ေန႔ကို အမ်ိဳးေန႔အျဖစ္ ႏွစ္စဥ္ သတ္မွတ္ရန္ အဆိုတင္သြင္းခဲ့သည္။

ထိုညီလာခံႀကီးတြင္ အမ်ိဳးသားေန႔ အဆိုတင္သြင္းခ်က္မ်ား အၿပီးသတ္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္း မရွိဘဲ အမႈေဆာင္လူႀကီး (၃၅) ဦးတို႔ ရန္ကုန္ၿမ္ိဳ႕သို႔ ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္တြင္မွ ကိုျမင့္၏ အဆိုကို လက္ခံ ေရြးခ်ယ္ သတ္မွတ္ခဲ့ေလသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္အထိ တကၠသိုလ္ဟူ၍ သီးျခားမရွိေသး။ ကာလကတၱားတကၠသိုလ္၏ လက္ေအာက္ခံ ရန္ကုန္ေကာလိပ္ႏွင့္ ယုဒသန္ေကာလိပ္တို႔သာ ရွိခဲ့သည္။ ထိုေကာလိပ္တို႔တြင္ သင္ၾကားပို႔ခ်သည့္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းတို႔ကို ကာလကတၱားတကၠသိုလ္မွ ျပ႒ာန္းၿပီး စာေမးပြဲ စစ္ေဆးျခင္းကိုလည္း ယင္းတကၠသိုလ္မွပင္ ေဆာင္ရြက္စီမံသည္။

၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္မူ အသိအျမင္ ပြင့္လင္းလာၾကေသာ ျမန္မာလူထုသည္ ေဖာ္ျပပါ ေကာလိပ္ႏွစ္ခုကို တကၠသိုလ္ အဆင့္သို႔ တိုးျမွင့္ေပးရန္ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္အစိုးရအား တင္ျပခဲ့ၾကသည္။ ထိုေတာင္းဆိုခ်က္အရ အဂၤလိပ္အစိုးရသည္ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒ ကို ဒီဇင္ဘာလ (၁) ရက္ေန႔တြင္ အတည္ျပဳေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ထိုတကၠသိုလ္ဥပေဒသစ္မွာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားတို႔ တကၠသိုလ္ပညာ ဆက္လက္ သင္ၾကားခြင့္ မရႏိုင္ေအာင္ ဥပါယ္တံမ်ဥ္ျဖင့္ ဟန္႔တား ပိတ္ဆို႔ထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ထိုသည္ကို ေဖာ္ျပပါအခ်က္မ်ားအား ေထာက္ရႈျခင္းျဖင့္ သိႏိုင္၏။

၁။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၏ လက္ေအာက္တြင္ ရန္ကုန္ေကာလိပ္တစ္ခုတည္းသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ဖြင့္လွစ္ၿပီး တကၠသိုလ္ပညာကို ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားစနစ္ျဖင့္ သင္ယူရမည္။ (ဤသည္မွာ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူတို႔၏ သားသမီးတို႔အတြက္သာ တကၠသိုလ္တံခါးကို လွစ္ဟထားေပးျခင္း ျဖစ္သည္။)

၂။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ျမင္ၿပီးသူတို႔သည္ တကၠသိုလ္ပညာကို ဆက္လက္သင္ယူခြင့္ မရ၊ ၾကားအတန္း (Preliminary Course) တက္ေရာက္ၿပီးမွ သင္ၾကားရမည္။ (ပညာသင္ယူစရိတ္ကို ထပ္ဆင့္တိုးျမွင့္ေစျခင္း)

၃။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဦးေရကို ကန္႔သတ္ထားၿပီး အဂၤလိပ္စာ ထူးခၽြန္သူမ်ားသာ သင္ယူခြင့္ျပဳျခင္း၊ ဥပစာတန္း (အိုင္ေအ) ေအာက္တန္းေရာက္စ ေက်ာင္းသားတို႔သည္ အဂၤလိပ္စာ သက္သက္ တစ္ႏွစ္သင္ယူရန္ (ဗမာေျပတြင္ ေနထိုင္ရင္း ဗမာ-သိုးေဆာင္း ကျပားဘာသာစကားျဖင့္ “အိုင္တုိ႔က ဘားမိစ္မွာ ၀ိခ္ျဖစ္တယ္” ဟု ေျပာဆို ဂုဏ္ယူတတ္ေသာ လူတန္းစားတစ္ရပ္ ေမြးထုတ္ရန္) စသည္တို႔ ပါ၀င္သည္။

ျပ႒ာန္းလိုက္သည့္ ဥပေဒအရ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို ဒီဇင္ဘာလ (၁၇) ရက္ေန႔တြင္ တကၠသိုလ္ အဓိပတိႀကီး ျမန္မာျပည္ ဒုတိယဘုရင္ခံ ဆာရယ္ဂ်ီနယ္ကရက္ေဒါက္က အခမ္းအနားတစ္ရပ္ျဖင့္ ႀကီးက်ယ္စြာ ဖြင့္လွစ္ရန္ စီစဥ္ထားခဲ့သည္။
၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ (၂) ရက္ေန႔တြင္ အသိအျမင္ တိုးတက္ပြင့္လင္းသည့္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား (၁၁) ဦးတို႔သည္ ယင္းတကၠသိုလ္ဥပေဒကို တိုက္ဖ်က္ရန္ ေရႊတိဂံုေစတီရင္ျပင္ေတာ္တြင္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ယင္းေကာလိပ္ေက်ာင္းသာ (၁၁) တို႔မွာ
(၁) ကိုဘဦး ဘီေအ အထက္တန္း၊
(၂) ကိုေအး ဘီေအ အထက္တန္း၊
(၃) ကိုလွတင္ ဘီေအ အထက္တန္း၊
(၄) ကိုညီပိတ္ ဘီအက္စ္စီ အထက္တန္း၊
(၅) ကိုဘရွင္ ဘီအက္စ္စီ အထက္တန္း၊
(၆) ကိုဖိုးကြန္း ဘီအက္စ္စီ အထက္တန္း၊
(၇) ကိုေက်ာ္ျမ ဘီအက္စ္စီ အထက္တန္း၊
(၈) ကိုေဖသိန္း အိုင္ေအ အထက္တန္း၊
(၉) ကိုေအာင္ဒင္ အိုင္ေအ အထက္တန္း၊
(၁၀) ကိုထြန္း၀င္း အိုင္ေအ အထက္တန္း၊
(၁၁) ကိုဘခင္ အိုင္ေအ အထက္တန္း တို႔ျဖစ္သည္။
ထို ေက်ာင္းသား (၁၁) ဦး၏ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ ေဆြးေႏြးပြဲမွ
(၁) ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ (၁၇) ရက္ ဒုတိယဘုရင္ခံ ဆာရယ္ဂ်ီနယ္ကရက္ေဒါက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနား က်င္းပမည့္ ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ေကာလိပ္ႏွင့္ ယုဒသန္ေကာလိပ္မွ ေက်ာင္းသားတို႔သည္ စာအုပ္မ်ားကို ပိုက္၍ သပိတ္ေမွာက္ ထြက္ခြာၾကရန္၊
(၂) ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒ ပါ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားသည့္ အခ်က္မ်ားကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးရန္အတြက္ အဂၤလိပ္အစိုးရအား အေရးဆိုရန္၊
(၃) ေတာင္းဆုိခ်က္မ်ား မရမခ်င္း ေက်ာင္းျပန္၍ မတက္ရန္ စသည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ သံုးရပ္ ေပၚထြက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုဘဦးအား ေဆာ္ၾသသူအျဖစ္ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္၍ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား (၂၆) ဦးပါေသာ ေကာ္မီတီကိုလည္း ဖြဲ႕စည္းလိုက္သည္။

ထိုေကာ္မီတီ၀င္ (၂၆) ဦးမွာ
(၁) ကိုဘဦး (ေခါင္းေဆာင္)
(၂) ကိုဘတင္ (ဒုတိယေခါင္းေဆာင္)
(၃) ကိုေအး (အတြင္းေရးမွဴး)
(၄) ကိုဖိုးကြန္း
(၅) ကိုျမင့္ (ေနရွင္နယ္ဦးျမင့္)
(၆) ကိုေအာင္ဒင္
(၇) ကိုဘရွင္
(၈) ကိုသာညႊန္႔
(၉) ကိုၾကံစု
(၁၀) ကိုေဖသိန္း
(၁၁) ကိုထြန္း၀င္း
(၁၂) ကိုလူေဖ၀င္း
(၁၃) ကိုဘခင္
(၁၄) ကိုလွတင္
(၁၅) ကိုထြန္းေဖ (ထြန္းေန႔စဥ္ ဦးထြန္းေဖ)
(၁၆) ကိုဖိုးလတ္
(၁၇) ကိုဖိုးက်ား
(၁၈) ကိုခင္ေမာင္
(၁၉) ကိုဘေက်ာ္
(၂၀) ကိုစိုး၀င္း
(၂၁) ကိုလွဖိုး
(၂၂) ကိုျမ
(၂၃) ကိုေက်ာ္ျမ
(၂၄) ကိုလွစိန္
(၂၅) ကိုေစာလြင္
(၂၆) မစၥတာအင္န္ဆင္း တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။

ထို (၂၆) ဦး ေကာ္မီတီ အစည္းအေ၀းကို ဒီဇင္ဘာ (၅) ရက္ေန႔၌ ကိုဘဦး၏ ေနအိမ္တြင္ က်င္းပခဲ့ၿပီး ဒီဇင္ဘာ (၇) ရက္ေန႔တြင္ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရအား သပိတ္ေမွာက္ၾကရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ထို ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ (၅) ရက္ေန႔ (ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၈၂ ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္း ျပည့္ေက်ာ္ (၁၀) ရက္ေန႔) တြင္ပင္ ရန္ကုန္ေကာလိပ္ႏွင့္ ယုဒသန္ေကာလိပ္တို႔မွ ေက်ာင္းသား (၅၀၀) ေက်ာ္ စုရုံးၿပီး စတင္ သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဗဟန္းရပ္ ေရႊက်င္ေက်ာင္းတိုက္ရွိ ဇရပ္မ်ားကို သပိတ္စခန္းအျဖစ္ ဖြင့္လွစ္လိုက္ၾကသည္။

ထို ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးသည္ ရက္သတၱပတ္ (၁) ပတ္အတြင္းမွာပင္ ျမန္မာျပည္တစ္ခုလံုးသို႔ ေတာမီးပမာ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခဲ့ၿပီး (၈) တန္း၊ (၉) တန္း၊ (၁၀) တန္း ေက်ာင္းသားမ်ားပါ ပူးေပါင္း ပါ၀င္ခဲ့ၾကရာ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။
ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို လက္နက္ျဖင့္ ႏွိမ္ႏွင္းမည္ဟု ဘုရင္ခံ ကရက္ေဒါက္က အဂၤလိပ္ကုန္သည္ႀကီးမ်ား၏ ညစာစားပြဲ၌ ၾကံဳး၀ါးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားတို႔ကား ကရက္ေဒါက္၏ ၾကံဳး၀ါးသံကို ထီမထင္ခဲ့ၾကေပ။ ဒီဇင္ဘာ (၁၉) ရက္ေန႔တြင္ တကၠသိုလ္ ေမာ္ကြန္းထိန္းမွ တဆင့္ တကၠသိုလ္ အဓိပတိ ဘုရင္ခံ ကရက္ေဒါက္ထံသို႔ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒကို ျပင္ဆင္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခ်က္ (၁၅) ခ်က္ပါ စာတစ္ေစာင္ကို ရဲ၀ံ့စြာ ေပးပို႔လိုက္သည္။ ထို ေတာင္းဆိုခ်က္ (၁၅) ခ်က္

အနက္ အထူး အေရးႀကီးဆံုးေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္တို႔မွာ -
(၁) ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတို႔သည္ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားအျဖစ္ ေနမွသာ တကၠသိုလ္ပညာ သင္ယူခြင့္ျပဳမည္ ဟူေသာအခ်က္မွာ ဆင္းရဲသူ ေက်ာင္းသားမ်ား ပညာမသင္ႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးသကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။
(၂) အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ အျခားဘာသာ တစ္ခုခုတြင္ ထူးခၽြန္မႈရွိမွသာ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ ရရွိမည္ဟူေသာ အခ်က္မွာ အဂၤလိပ္ဘာသာကို တိုင္းရင္းဘာသာအျဖစ္ အသံုးမျပဳေသာ ျမန္မာႏွင့္ အိႏၵိယ တိုင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေစပါသည္။
(၃) ပရီလီမီနာရီကိုစ့္ ေခၚ အႀကိဳသင္တန္းတစ္ႏွစ္ ထားရွိျခင္းေၾကာင့္ စရိတ္စက ပိုမိုကုန္က် ေစပါသည္။
(၄) ႏႈတ္ေျဖစာေမးပြဲ စစ္ေမးရန္ မလိုအပ္ဟု ယူဆပါသည္။
(၅) တကၠသိုလ္ေကာင္စီႏွင့္ ပါေမာကၡမ်ားအဖြဲ႔တြင္ လူတန္းစားေပါင္းစံု ပါ၀င္ရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ျပင္ဆင္၍ တကၠသိုလ္ေကာင္စီတြင္ ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္ ပါ၀င္သင့္ပါသည္။
(၆) ဒုတိယ အဓိပတိ၊ ကိုယ္စား အဓိပတိႏွင့္ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡမ်ားကို အဓိပတိတစ္ဦးတည္းက ခန္႔ထားျခင္းမွာ ဒီမိုကေရစီေဘာင္ႏွင့္ မညီ၍ ပါေမာကၡအဖြဲ႕ကသာ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္သင့္ပါသည္။
(၇) တကၠသိုလ္ စာေမးပြဲတြင္ ျပင္ပႏွင့္ အလြတ္ပညာသင္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေျဖဆိုခြင့္ ျပဳေစလိုပါသည္။
(၈) ဥပေဒ သင္တန္းသားမ်ားကို နံနက္ပိုင္း၌ တက္ေရာက္သင္ၾကားႏိုင္ရန္ စီစဥ္ေပးေစလိုပါသည္။
ထိုတင္ျပခ်က္မ်ား၊ နစ္နာခ်က္မ်ားကို စဥ္းစားၿပီး ေျပလည္ေအာင္ မေျဖရွင္းသမွ် ကာလပတ္လံုး ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းျပန္တက္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ ဟု ေဖာ္ျပထားၿပီး သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားတို႔၏ ကိုယ္စား ေဆာ္ၾသေရးမွဴး ကိုဘဦးက လက္မွတ္ေရးထိုး ထားသည္။

သို႔ေသာ္လည္း နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရက သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားတို႔၏ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို လိုက္ေလ်ာျခင္း မျပဳခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အုပ္စိုးသူတို႔ႏွင့္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားတို႔အၾကား ဆက္ဆံေရးမွာ တစထက္တစ ပိုမိုတင္းမာ လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားတို႔က ၁၉၂၁ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၁၄) ရက္ေန႔မွ စတင္၍ အစိုးရက လိုက္ေလ်ာသည္ျဖစ္ေစ၊ မလိုက္ေလ်ာသည္ျဖစ္ေစ၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ လက္ေအာက္ခံေက်ာင္းမ်ားသို႔ လံုး၀ျပန္တက္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း တိုင္းျပည္သို႔ ေၾကညာခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံတစ္၀ွမ္းလံုးရွိ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကေသာ (၈) တန္း၊ (၉) တန္း၊ (၁၀) တန္း ေက်ာင္းသားတို႔ကလည္း အစိုးရအေထာက္အပံ့ခံေက်ာင္းမ်ားကို သပိတ္ေမွာက္လိုက္ၾကသည္။

ထိုေက်ာင္းသားသပိတ္ကို ဗမာျပည္တစ္၀ွမ္းလံုးရွိ ရဟန္းရွင္လူအေပါင္းက ႏွစ္ေထာင္းအားရ ေကာင္းခ်ီးေပးခဲ့သည္။ အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓါတ္မ်ား ႏိုးၾကားလာေသာ လူထုသည္ ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို တက္ၾကြစြာ ေထာက္ခံခဲ့သည္။
ဤကား အမ်ိဳးသားေန႔ ျဖစ္ေပၚလာပံု အေႀကာင္းတည္း...
Credit to: http://www.myatshu.com/?p=470
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၉၁ ႏွစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓါတ္ ႏိုးႀကားေစရန္ စတင္မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့သည့္ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို
ေလးစားဂုဏ္ျပဳရင္း...
ယေန႔မွာ က်ရာက္တဲ့ ၉၁ႏွစ္ေျမာက္ အမ်ိဳးသားေန႔ကို ႀကိဳဆိုလုိက္ပါတယ္..။
ဖိုးသိႀကား

No comments: